Toplumun Nefesi’nden insanlığa…   Bir laboratuvarda doğar bazen umut, Bir annenin gözünde büyür sessizce. Bir bilim insanı ömrünü verir araştırmaya, Bir hasta bekler kapısında, son nefesince.   Kimisi evladını, kimisi eşini bekler, Bir güzel haber için dualar eder. Bir söz, bir umut yüreğe ışık olur, Ama gerçek umut, şifaya dönüşünce değer bulur.   Bilimin yolu emek ister, sabır ister, Her yeni buluş kanıt ister, güven ister. Alkışlar güzeldir, takdir de kıymetli, Asıl mutluluk, insan hayatına dokunabilmekte gizli.   Çernobil’den kalan sorular unutulmasın, Sağlık söz konusuysa gerçekler saklanmasın. Ne korku büyüsün ne de boş vaatler, İnsan yaşasın, aydınlansın hakikatler.   Ey bilim insanı, yolun açık olsun, Emeğin insanlığa umutla dolsun. Bir gün şifa bekleyen her cana ulaşsın, Bilimin ışığı bütün dünyayı kuşatsın.   Çünkü mesele yalnızca yaşamak değil, İnsanca yaşamak, umudu yitirmemektir.   Bir insanın nefesi kesilmesin diye, Bilim de vicdan da insanlık için çalışsın.   Toplumun Nefesi Az söz, çok anlam; bir nefes, bin umut.