Önce Kendimize Bakalım Bir başkasının hatasını görmek kolaydır. Yanlışını söylemek, eksiklerini anlatmak, “Bak, yine yaptı” demek de… Peki ya kendimize bakmak? Dün söylediğimizle bugün söylediğimiz aynı mı? Başkalarından beklediğimiz davranışı biz gösterebiliyor muyuz? Eleştirdiğimiz bir davranışı, farkında olmadan biz de yapıyor muyuz? İşte gerçek farkındalık, başkasına bakarken değil, kendimize bakarken başlar. İnsan yanılabilir. Fikrini değiştirebilir. Hata yapabilir. Bunların hiçbiri insan olmaktan uzaklaştırmaz bizi. Bazen en güzel cümle, “Yanılmışım.” Bazen en büyük olgunluk, “Bunu ben de yanlış yaptım.” Bazen de en önemli değişim, başkasından beklediğimiz şeyi önce kendimiz yapmaya başlamaktır. Çünkü toplum dediğimiz yapı, aslında hepimizden oluşuyor. Herkes birbirini suçlarsa sorun büyür. Herkes biraz kendine dönerse çözüm başlar. Belki bugün birbirimize şu soruyu sormalıyız: “Değişmesini istediğim insanlara söylediğim sözleri, önce kendime söyleyebiliyor muyum?” Cevabı kolay olmayabilir. Ama güzel bir başlangıç olabilir. Çünkü farkındalık, insanın başkasını değiştirme çabası değil; önce kendi davranışını görme cesaretidir. Kendimize dürüst olalım. Yanlışımız varsa kabul edelim. Eksikliğimiz varsa tamamlamaya çalışalım. Dünümüzden ders alıp bugünümüzü güzelleştirelim. Çünkü toplumun değişmesini istiyorsak, belki de ilk adım sandığımızdan daha yakındır: Önce kendimize bakalım. Az söz, çok anlam. Az suçlama, çok farkındalık. Az beklemek, biraz daha çok adım. Çünkü kendine nefes olabilen insan, çevresine de nefes olur. Çocuklarımızın nefesi, yarının toplumunun nefesidir. Kazım İLHAN Sosyolog ve Aile Danışmanı